Hakkımda

Anlatabileceğim parlak bir hikayem yok yazmaya dair. Ne dört yaşımdan üç gün aldığımda bana hediye edilmiş bir defterim vardı o gün bugündür yazdığım, ne de iki kelimeyi bir araya getirip büyüklerime gösterebileceğim hayallerimdi hikayeleştirdiğim. Hep arka sırada kalan, göze batmak istemeyen bir çocuğun (yetişkinin), sadece en yakınlarına gösterdiği deliliğini taşıyorum aklımda.

Kalabalıklara elinde ansiklopedi kalınlığında bir kitap, kulaklarında Yann Tiersen'nin hüzün dolu notalarından taşan besteleriyle, bazen de Sagopa Kajmer'den rap şarkılarıyla giren bir asosyalim.

|Yalnızca kısacık bir anda olsa, senin kalbine yakın olabilmek için mi yaratıldı bu kadın?| diye sorabileceğim, âşığı olduğum bir adama 21|11|2004'ten beri helalim.

"Anne, beni çok güldürüyorsun" derken, kahkahalarıyla bana mutluluğu bahşeden bir evladın annesiyim.

Dua, başıboş kalmış yaralı ruhların, en tesirli reçetesidir

Tavsiye: Dua edin...

235 toplam okunma, 1 bugün toplam